Spinale metastasen komen voor bij 25-75% van de patiënten met een systemische vorm van kanker. Wanneer metastasering beperkt blijft tot het wervellichaam wordt gesproken van wervelmetastasen. Van een spinale epidurale metastase (SEM) mag gesproken worden wanneer bij voortschrijdende groei doorgroei optreedt naar de epidurale ruimte zodat compressie van ruggenmerg en/of zenuwwortels van de cauda equina kan optreden. SEM hebben door het optreden van neurologische uitvalsverschijnselen veelal een grote invloed op de kwaliteit van leven. Indien tijdig behandeld, blijven de meeste patiënten die bij het stellen van de diagnose ambulant zijn, dit gelukkig ook na de behandeling. Als de diagnose echter te lang op zich laat wachten en de patiënt reeds niet meer ambulant is ten tijde van de diagnose, blijft herstel doorgaans uit. Een tijdige diagnose en behandeling zijn derhalve bij SEM essentieel.
De diagnose SEM moet bij iedere patiënt met een bekende maligniteit en rugpijn worden overwogen, ook indien er (nog) geen neurologische prikkelings- of uitvalsverschijnselen zijn. Behandeling van patiënten met SEM vereist een multidisciplinaire aanpak waarbij neuroloog, radiotherapeut, internist-oncoloog, neurochirurg en orthopeed betrokken kunnen zijn.
In 1994 werd voor het eerst onder auspiciën van de Landelijke Werkgroep Neuro-Oncologie (LWNO) een richtlijn voor diagnose en behandeling van spinale epidurale metastasen opgesteld. Deze gereviseerde richtlijn beoogt de oorspronkelijke richtlijn up-to-date te maken. Wervelmetastasen en leptomeningeale metastasering alsmede SEM op de kinderleeftijd worden buiten beschouwing gelaten. De kwaliteit van de wetenschappelijke bewijsvoering wordt in deze richtlijn aangegeven in klassen:

- Bewijsklasse I berust op prospectief, gerandomiseerd en gecontroleerd onderzoek.
- Bewijsklasse II is gebaseerd op prospectief of retrospectief onderzoek, zoals case-control studies of cohort onderzoek.
- Bewijsklasse III berust op overige publicaties, op klinische ervaring gebaseerde afspraken en op meningen van deskundigen.

Alleen als er bewijsklasse I of II is zullen deze specifiek in de tekst genoemd worden.

Deze richtlijnen zijn met zorg samengesteld op basis van de stand van de wetenschap ten tijde van de publicatie. Mede omdat wetenschappelijke inzichten zich ontwikkelen en kunnen wijzigen, aanvaarden de betrokken wetenschappelijke verenigingen en de LWNO geen aansprakelijkheid voor onverhoopte onvolkomenheden in de richtlijnen. Elke medicus blijft zelf verantwoordelijk voor zijn beroepsuitoefening. Voor leden van de werkgroep zie  bijlage 1, voor het correspondentieadres zie bijlage 2.

Epidemiologie
Stelling
De prevalentie van SEM bij patiënten met een systemische maligniteit bedraagt ongeveer 1%.

SEM wordt bij obductie bij 5% en tijdens het leven bij ongeveer 1% van de patiënten met een maligne aandoening vastgesteld (Boogerd 1993⁴ ) . In ongeveer 10% van de gevallen is een SEM de eerste manifestatie van een maligne aandoening (Sorensen 1990³⁶) . Ongeveer 50% van de SEM betreft uitzaaiingen van een mamma-, long-, of prostaatcarcinoom. Andere frequent voorkomende primaire maligniteiten zijn lymfoom, melanoom, niercarcinoom, sarcoom, en multipel myeloom. Gewoonlijk treedt een SEM op binnen het kader van uitgebreid gedissemineerde ziekte.
In 53-73% der gevallen bevindt de compressie zich op thoracaal niveau, in 20-32% op lumbaal niveau, in 4-15% op cervicaal niveau (Sorensen 1990³⁶, Helweg-Larsen 2000¹²) . In ongeveer 1/3 van de patiënten bevinden de SEM zich op multipele, niet aaneengesloten niveaus (Van der Sande 1990³³).

Pathogenese
Stelling
Een SEM ontstaat meestal vanuit het wervellichaam.

SEM gaan in meerderheid uit van de wervels. In de meeste gevallen is het wervellichaam daarbij plaats van oorsprong, veel minder vaak de pedikel of de wervelboog. Gewoonlijk neemt de tumor dan ook het anterieure en anterolaterale deel van het wervelkanaal in beslag (Byrne 1992⁵) . In een kleine minderheid ontstaat een SEM door ingroei van paravertebraal gelegen tumoren in de foramina. Met name het lymfoom, niercarcinomen en retroperitoneaal gelegen sarcomen zijn hiervoor berucht (Posner 1995²³)  . Hoogst zelden ontstaan SEM in de epidurale ruimte zelf.